---------- مولانا جلاالدین بلخی  ----------

بنماي رخ که باغ و گلستانم آرزوسـت                بگـشاي لب که قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آی دمی ز ابر                        کان چهرهء مشعشع تابانم آرزوست

بشنيدم از هوای تو آواز طبل باز                             باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز ناز  "بيش مرنجان مرا برو"                            آن گفتنت که بيش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که "برو شه بخانه نيست"             وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر که هست زخوبی قراضهاست            آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

يعقوب‌وار وااسـفاها همـی زنـم                            ديدار خوب يوسف کنعانم آرزوست

والله که "شهر بی تو مرا حبس می شـود"            آواره گی و کـوه و بيابانم آرزوســت

زين همرهان سسـت عناصر دلم گرفـت                 شير خدا و رستـم دستانـم آرزوسـت

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او                      آن نور و طور و موسی عمرانم آرزوست

زين خلق پر شکايت گريان شـدم مـلول                  آن های و هو و نعرهء مستانم آرزوست

يک دست جام باده و يک دست زلف يـار                 رقصی چنين ميـانهء ميدانم آرزوست

اين نان و آب چرخ چو سيلاست بیوفا                      من ماهيم، نهنگم، عمانم آرزوست

دی شيـخ با چراغ همی گشت گرد شـهر              " کز ديـو و دد ملولـم و انسانم آرزوست"

گفتند يافـت می نشـود جسته ايم مـا                   " گفت آنکه يافت می نشود آنم آرزوست"

هر چند مفلسم نپذيرم عقيق خرد                         کان عقيق نادر ارزانم آرزوست

گوياتـرم ز بلبـل اما ز رشک عـام                            مهريسـت بر دهانم و افغانـم آرزوست

پنـهان ز ديده ها و همه ديدها از اوست                  آن آشـکار صنعت پنـهانم آرزوست

پنـهان ز ديده ها و همه ديدها از اوست                  آن آشـکار صنعت پنـهانم آرزوست

خود کار من گذشت زهر آرزو و آز                           از کان و از مکان پی ارکانم آرزوسـت

گوشـم شنيـد قصـهء ايمان و مســت شـد             گفتم کو قسم چشم صورت ايمانم آرزوست

می گويد آن رباب که مُردم ز انتظار                        دست و کنار و زخمهء عثمانم آرزوسـت

من هم رباب عشقم و عشقم ربابيست                 وان لطفهای زخمهء رحمانم آرزوسـت

باقی اين غزل را ای مطرب ظريف                         زين‌سان همی شمار که زين‌سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبريز رو ز شرق                     من هدهدم حضور سليـمانم آرزوست